[ TTR ll 257-801 ll FamilY ll YelloW ll MammoM]

ที่จะถ่ายทอดแง่มุมชีวิตมัธยม 6 ในแง่มุมของตัวเองคนเดียว
ดังนั้นถือว่าเป็นบันทึกปัญญาอ่อนก็ว่าได้

ใครไม่อ่านไม่เป็นไร

แต่จงอย่าลืมว่าบางครั้งคนเราก็มีเรื่องที่อยากบอกทุกคนเหมือนกัน

เสาร์ที่แล้ว เด็กม.6คนไหนไปเทคโนธัญมาบ้างงงงงงงงงงงงง
อนึ่ง...ผมไปสอบตรงเข้าคณะศิลปกรรมศาสตร์ เอกนิเทศศิลป์มาล่ะ!!!
ซึ่งเป็นการสอบตรงครั้งแรกของผม มันดูเหมือนจะน่าตื่นเต้นเนอะ
แต่...ไม่เห็นรู้สึกแบบนั้นเลยแฮะ...

เอกนิเทศศิลป์ออกจะพิเศษกว่าคณณะอื่น(หรือเปล่าก็ไม่รู้ แต่ไม่เหมือนวิทย์คอมแล้วกัน)
เพราะเค้า....ดูพอทก่อนสอบ!!!!

คะน้าอึ้งแดร๊ก....

กดมองบัตรสีชมพูใบเล็กๆที่ครูเขาแจกตอนเดินเข้าห้องสอบ

17

กรูได้ 17!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! (ทำไมไม่สิบแปดฮะ!!!!!)

การสอบสัมภาษณ์มีครูทั้งหมด 5 คน ใช้เวลาต่อนักเรียนหนึ่งคนราวๆ 3-5 นาที
แล้วแต่ความอลังการของพอทของแต่ละคน

แน่นอนว่า...ผมที่เข้าใจผิดว่าเขาจะเอาแฟ้มไปเลยเอาแฟ้มก๊อปปี้ไป

มีแต่งานสั่วๆสีขาวดำอนาถาทั้งนั้น!!!! (ปาดน้ำตาร้องไห้ที่มุมห้องสอบ)

ไม่เป็นร้ายยยยยยย ทำใจด้ายยยยยยยยยยยยยยย

ว่าแล้วก็หยิบสมุดมาขีดๆเขียนๆอะไรรอลำดับตัวเองไป....

จนได้....

และ...

ปล. ลงสีที่บ้าน เอื้ออำนวยปากกาสตาบิโล่จากคุณพี่ชาย

และแล้วมันก็มาถึงลำดับที่ 17....
เร็วเวอร์วะ!
(ได้ข่าวว่าคนที่ไปแข่งทำหนังสือเล่มเล็กกับตรูคราวที่แล้วได้ลำดับ 6 กว่าๆพึ่งกลับมาเองนะ!!!)

เดินไปด้านหน้า ยื่นเอกสาร ตอบคำถามด้วยสีหน้ายิ้มแย้มราวกับนางสาวไทย(อีตอแหล!)

จากนั้นพอจบที่ครูคนสุดท้ายก็ได้ขอสอบข้อเขียนมา....

เฮ้ย!!!!!! ง่ายไปป่าวครับจารย์!!!!!!!!!!!! 

วาดเส้นเลียนแบบรูปข้างๆในช่องที่กำหนดไว้

//เด็กเรียนดรออิ้งอึ้งแดร๊กค้างไป 10 วิ

แต่เมื่อเขาให้มาเช่นนี่เราก็สนองครับ วาดก็วาด 5 นาทีสินะ จัดให้ไม่ขาดไปเกิน

เสร็จแล้วก็ส่ง...

ส่งแล้วทำไรต่อล่ะ?

นั่งทำไอ้เนี่ยแหละ

ธีมเป็นหนูน้อยหมวกแดงแบบดาร์คๆนะ แต่ไม่ได้พกปากกาแดงไปเลยลงสีชมพูแทน

ปากกาเบอร์ 0.1 เป็นอะไรที่ถูกใจมากกกกกกกกกกกกก
วาดออกมาให้ความรู้สึกเหมือนเอาดินสอวาด

และจากการนั่งเขี่ยๆภาพนี่ทำให้เราค้นพบว่า...

วาดชุ่ยๆยุ่งๆแบบนี้ก็มันส์ดีเว้ยเฮ้ย...

คราวหน้าคงจะหางานสะอาดๆยากขึ้นเรื่อยๆสินะฉัน/ฮา

หลังสอบเสร็จ เราก็มานั่งรอ นั่งเขี่ยภาพอย่างชุ่ยๆไปเรื่อยๆ
จนกระทั้งครูคุมห้องสอบเดินมา

"สอบเสร็จแล้วกลับได้เลยครับ เรายังต้องให้คนอื่นมาใช่ห้องต่อ"

ห๊ะ....

ห๊ะ...

ห๊าาาาาาาาา!!!!!!!!!!!!

กลับบ้านได้เลย!!! พึ่งมาบอกตอนนี่ทำไมครับอาจารย์!!!!!!!!!!!!!
(นั่งมองหนูน้อยหมวกแดงตัวเองที่ยังลงสีไม่เสร็จ ใช้แอร์มหาลัยวาดต่อจนเสร็จ กร๊ากกกกก) 

หลังจากนั้นเราก็เดินลงมาสมทบท่านแม่ที่รออยู่ข้างล่าง

แล้วก็ไปสมทบเพื่อนที่สอบเข้าวิทย์คอมที่อยู่อีกคณะนึง

เรานั่งกินข้าว รอคณะเพื่อนปูประกาศว่าใครจะได้สอบช่วงบ่ายต่อ

แน่นอนว่า ชีไม่มีชื่อ

ก็ในเมื่อชีกะว่าไม่ได้อยู่แล้วนี่...
ในเมื่อไม่มีชื่อเราก็กลับบ้านด้วยฝีมือการขับรถของแม่เพื่อนปู
ซึ่ง....ทำให้รู้สึกได้ถึงอันตรายตามหน้าหนังสือพิมพ์ชอบกลวะครับ

และในวันนั้นเอง...

เราก็ได้ให้กำเนิดเด็กคนหนึ่งดับความฟุ้งซ่านบ้าบอจากช่วงสอบ...

เขาคือ...

ลูกชายสายออโต้บอทคนแรก(หรืออาจจะเป็นคนเดียวของเค้า)

ออร์เดียร์ครับผม!!!!!!!!!!!!!!!(นี่คือสาเหตุของเพลงในบลอคชิมิ?)

สั่งเกตุได้ว่าบางช่วงวาดไม่เหมือนกัน เรากำลังเข้าช่วงหาอะไหล่ให้ลูกชายครับ 

• ชื่อว่า Ordeal อ่านว่า ออร์เดียร์ ในภาษาอังกฤษแปลว่า ความเจ็บปวด
• คิดว่าคงอยู่สายออโต้บอท หน่วยไหน...ไม่รู้สิ
• คติ ถ้าไม่เจ็บก็เท่ากับตาย (อืม....)
• ดัดแปลงจากเวสป้าแถวบ้าน เราชอบลายที่เหมือนเนคไทนั่นจัง=w=
• ตัวเล็ก กะทัดรัด เลยมีดีที่สปีด แน่นอน เกียร์ขึ้นมือบังคับยากนะ(กร๊ากกกก)
• เห็นแบบนี้ก็มองเป็นผู้ชายด้วยนะครับ พลีสสสสสสสสส
• อาวุธเหรอ? ไม่ได้คิดไว้แฮะ แต่น่าจะเป็นปืน
• ชอบดูคนอื่นเจ็บ แต่สนุกถ้าตัวเองเจ็บ(ไปเรียกวอร์มากระทืบทีสิ!!!!)
• คิดได้และรูปแบบเสถียรแล้วเราจะมอัพใหม่